Ελλάδα - Ρωσία συμμαχία
- Πάμε για ρωσικό πιροσκί;

Κάποιοι σοφοί λένε «Ότι η εύκολη λύση είναι πάντα η χειρότερη στο τέλος» και ίσως να μην έχουν άδικο, αφού αν δεν παιδευτείς, δεν θερίζεις που λέει κι ο λαός. Στην παγκόσμια πολιτική σκακιέρα, το πρώτο θέμα είναι η ενέργεια και το εμπόριο κάθε μορφής -πετρέλαιο, αέριο, βιοκαύσιμα, συστήματα παραγωγής αιολικής και ηλιακής ηλεκτρικής ενέργειας κ.α. Η μοίρα ήθελε την Ελλάδα, λόγω της γεωπολιτικής της θέσης και άλλων συγκυριών, να βρεθεί στο επίκεντρο ενός ντηλ των ισχυρών της ενέργειας (αγωγός φυσικού αερίου), με κυρίαρχο τον πρόεδρο της Ρωσίας κ. Πούτιν. Ο Έλληνας Πρωθυπουργός έκανε μια στρατηγική επιλογή για λογαριασμό της χώρας, της οποίας η αξία μένει, να επιβεβαιωθεί στο μέλλον.

Υπάρχει μία μερίδα Ελλήνων που πιστεύουν ότι η στρατηγική, διπλωματική και οικονομική σύμπνοια μεταξύ ρωσικών κι ελληνικών συμφερόντων στο θέμα του ρωσικού αγωγού φυσικού αερίου δεν θα έπρεπε να θεωρείται και η ιδανική για τη χώρα. Η κυβέρνηση Καραμανλή έχει κάθε λόγο να την θεωρεί ως το απόλυτο χιτ που θα μπορούσε να επιτύχει για τα ενεργειακά συμφέροντα της χώρας. Κι όλοι γνωρίζουμε πόσο «δέσμιοι» των συμφερόντων των ισχυρών της ενέργειας μπορούν να γίνουν οι πολιτικοί σε όλο τον κόσμο. Δεν είναι αυτό το θέμα. Το θέμα είναι ότι έγινε μία σημαντική στρατηγική επιλογή για τη χώρα, της οποίας η αξία ίσως δεν έπρεπε να θεωρείται αυταπόδειχτη και δεδομένη.
Μπορεί όλα να δείχνουν καλώς, αλλά όπως σε κάθε πολυμερή συμφωνία ή στη διπλωματική σκακιέρα των πολυμερών σχέσεων, υπάρχουν πάντα οι λεγόμενες παράπλευρες απώλειες. Απώλειες οι οποίες υπονομεύουν τωρινά ή μελλοντικά οράματα, αλλά μπορεί και να αποδειχθούν εθνικά κρίσιμες.
Η πολιτική ουσία του θέματος υποδεικνύει ότι από έναν ικανό ηγέτη, οι απώλειες αυτές πρέπει να ζυγίζονται και να επικαιροποιούνται. Οι παγκόσμιες αγορές δεν αστειεύονται, όπως φάνηκε πρόσφατα με τα πετρέλαιο και τα τρόφιμα, καθώς το τοπίο παραμένει πάντα ρευστό, ακολουθώντας τους κλυδωνισμούς, και τις μεθοδεύσεις της παγκόσμιας αγοράς καθώς και τα γεωπολιτικά συμφέροντα.
Και βέβαια οι ισχυρές χώρες της Ευρώπης έχουν κάθε λόγο να «χαιρετίζουν» την ελληνική συμμετοχή στο σχήμα του ρωσικού αγωγού, μια και θα θελήσουν να εξαγοράσουν την διπλωματική στήριξη με άλλους τρόπους π.χ. πουλώντας αμυντικά συστήματα. Όσο για την ηγέτιδα και πρώτη διδάξασα στα κόλπα των παγκόσμιων αγορών, Αμερική, με το δολάριο να υποχωρεί έναντι του ευρώ, έχει κάθε λόγο να αρχίσει να «μετράει αλλιώς» τους φίλους της από τούδε και στο εξής.
Η Ελλάδα μπήκε πια δημόσια στο στόχαστρο της κριτικής από τις ΗΠΑ, μετά από αυτή την επιλογή της. Αν και ο εθνικός Τύπος στην πλειοψηφία του στήριξε τον Καραμανλή στη στρατηγική αυτή επιλογή με τη Ρωσία, υπήρξαν και φωνές που εξέφρασαν τις αμφιβολίες τους από τις σελίδες των εφημερίδων.
Οι φωνές αυτές δέχτηκαν τα γνωστά πυρά «περί φιλοαμερικανισμού». Αν και όταν είσαι «έξω από το χορό, πολλά τραγούδια ξέρεις» λέει η λαϊκή ρήση, δεν είμαστε 100% σίγουροι ότι ο πρωθυπουργός έκανε την πλέον ιδανική εκτίμηση της παγκόσμιας συγκυρίας, σκεπτόμενος το ενεργειακό μέλλον της Ελλάδας. Ελπίζω ότι το μέλλον θα με διαψεύσει.