Σαρωνικός δεν είναι μόνο το λιμάνι του Πειραιά, η Αίγινα, η Σαλαμίνα, ο Πόρος και τα υπόλοιπα νησιά. Η θάλασσά του αγκαλιάζει όλο το κομμάτι της Αττικής (Ελευσίνα) μέχρι την Κόρινθο. Η αθέατη πλευρά του Σαρωνικού βρίσκεται κυριολεκτικά στην «απέναντι όχθη» και συγκεκριμένα στο παραθαλάσσιο θέρετρο της Νέας Περάμου του νομού Αττικής. Φτάνεις σε μισή ώρα μέσω Σχιστού και παλιάς Εθνικής οδού Αθηνών - Κορίνθου. Εκεί όπου η εποχή μοιάζει να έχει σταματήσει στη δεκαετία του '80 -όταν η μόδα του τουρισμού της «λουτρόπολης» άρχισε να παρακμάζει προς χάριν της νέας, τότε, μόδας του παραθερισμού των νησιών. Μια πρώτη επίσκεψη στη Νέα Πέραμο αποδεικνύεται απρόσμενα. αποκαλυπτική.

Η Νέα Πέραμος είναι ευρύτερα γνωστή και ως Μεγάλο Πεύκο, κυρίως λόγω των στρατοπέδων που υπάρχουν στην περιοχή. Για το Μεγάλο Πεύκο δε, το μόνο που ήξερα είναι ότι εκεί έκανε πιάτσα κάποτε η φημισμένη τραβεστί-ακτιβίστρια Πάολα - βλ. το παρακείμενο στρατόπεδο. Η περιοχή αρχίζει και τελειώνει κυριολεκτικά και μεταφορικά με στρατόπεδα, ακολουθώντας εμβρυακά το μοτίβο εξέλιξης της γειτονικής Σαλαμίνας, με την οποία τη συνδέει αραιή συγκοινωνία με φέρι-μπόουτ από το πορθμείο Νέα Περάμου.
Μπαίνοντας στην πόλη της Νέα Περάμου, είναι ορατά τα απομεινάρια από το ένδοξο τουριστικό παρελθόν - εγκαταλελειμμένα μαγαζιά διασκέδασης, ξενοδοχεία, εγκαταλελειμμένα παλιά εξοχικά σπίτια, αυτοκίνητα, παλιές πινακίδες μαγαζιών που έσβησε ο χρόνος, παλιά 70s σπίτια χωρίς ζωή - αναπόφευκτα με μια διάχυτη αίσθηση εγκατάλειψης.
Πάνω από τον κεντρικό δρόμο, ο σταθμός του ΟΣΕ και χωράφια. Κάτω, η κεντρική παραλία, η μαρίνα για καΐκια και σκάφη, το πορθμείο, ένα μικρό ναυπηγείο, και τέρμα δεξία της κεντρικής παραλίας, πάλι στρατόπεδο. Η έντονη παρουσία των οικονομικών μεταναστών στους δρόμους υποδηλώνει την ύπαρξη φτηνά αμειβόμενης εργασίας στην περιοχή. Καλλιέργειες δηλ. αγροτική εργασία, μικρές βιομηχανικές μονάδες και πολλές και μεγάλες αποθήκες δηλ. εργατικά χέρια, αποτελούν την κυρίαρχη απασχόληση των κατοίκων εδώ. Μικρά καταστήματα τραπεζών και απουσία μεγάλων «εμπορικών ονομάτων» στους δρόμους.
Διυλιστήρια και ναυπηγεία επίσης, καθώς η περιοχή συνορεύει και με την Ελευσίνα και τα Μέγαρα. Είναι ένας πολύ μικρός δήμος, 36 χλμ απ' την Αθήνα.
Η νεότερη ιστορία λέει πως το 1925 Μικρασιάτες πρόσφυγες βρήκαν καταφύγιο στη Νέα Πέραμο μετά τον κατατρεγμό του 1922. Με Προεδρικό διάταγμα της τότε κυβερνήσεως και τη μέριμνα της Επιτροπής Αποκαταστάσεως Προσφύγων έγινε απαλλοτρίωση της περιοχής και οι Περαμιώτες απέκτησαν στέγη και γη. Το 1930 ανακηρύσσεται κοινότητα ενώ Δήμος το 1994.
Έγινε ευρύτερα γνωστή ως μία από τις παραλιακές λουτροπόλεις του Θριασίου Πεδίου κι ακόμη και σήμερα, ο επισκέπτης θα βρει πλαζ για κολύμβηση, αρκετές συμπαθητικές παραλίες λίγο έξω από την πόλη, ψαροταβέρνες, εστιατόρια, καφετέριες και μπαράκια. Δήμαρχο έχει τον κ. Σταύρο Φωτίου, μήνυμα του οποίου, για τους επισκέπτες υπάρχει στην αρχική σελίδα του δημοτικού site στο διαδίκτυο.
Ο Δήμος φαίνεται οργανωμένος και δραστήριος, για τα πληθυσμιακά δεδομένα της περιοχής. Από την άλλη, τα γερόντια του χωριού φαίνεται να είναι η μόνη «ελληνική» πληθυσμιακή ομάδα. Τους συναντάς στα παραθαλάσσια κτήρια των ΚΑΠΗ του δήμου, στην κεντρική παραλία, κάθονται με τις ώρες κι αγναντεύουν τη θάλασσα, συζητούν και παίζουν επιτραπέζια. Οι γέροι και οι γιαγιάδες, οι οικονομικοί μετανάστες και οι ιδιοκτήτες των τοπικών επιχειρήσεων είναι οι κυρίαρχες ή, αν μη τι άλλο, οι μόνες εμφανείς πληθυσμιακές ομάδες του νησιού. Η ντόπια νεολαία, γνήσια λαϊκή τάξη, συντηρεί το όνειρο μιας BMW «φτιαγμένης» με την ξανθιά γκόμενα στη θέση του συνοδηγού. Τα ντόπια αλάνια με τα μηχανάκια κάνουν σούζες και αλληλογιουχάρονται στον κεντρικό δρόμο - πώς θα περάσει η ώρα; Στο δρόμο βέβαια, συναντάς σχεδόν πάντα παιδιά μεταναστών. Και παρέες Πακιστανών, Αλβανοί με ποδήλατα, φορτηγάκια τύπου Ντάτσουν.
Συγκρίνοντας αναπόφευκτα την περιοχή με την Σαλαμίνα αλλά και με την Αγία Μαρίνα στην Αίγινα, συνειδητοποιείς το πώς η περιβόητη «ανάπτυξη» μπορεί να καθορίσει αμετάκλητα τη μοίρα ενός τόπου και των κατοίκων του. Η εγκατάλειψη είναι η κυρίαρχη ατμόσφαιρα εδώ κι ότι κι αν κάνει ο Δήμος, είναι αμφίβολο αν θα μπορέσει να φέρει ξανά τον τουρισμό. Τα ξενοδοχεία, στην καλύτερη περίπτωση να συντηρηθούν πια ως short-stay, επειδή είναι δίπλα στην εθνική και δίπλα στην θάλασσα. Αν και το Μεγάλο Πεύκο δεν είχε ποτέ τη δυνατότητα να γίνει σημαντικός πόλος τουρισμού, καθώς ούτε μαγικές παραλίες ούτε αρχαία ή άλλα αξιοθέατα διαθέτει. Γνώρισε όμως τουριστική αίγλη με έντονη ζωή μερικές δεκαετίες πριν, όταν μόδα για τον μαζικό, οικογενειακό τουρισμό, ήταν οι λουτροπόλεις της Αττικής και όχι τόσο τα νησιά, τα οποία ήταν ακόμη προσιτά μόνο για τους έχοντες.
Στην εποχή της παγκοσμιοποίησης, είδαμε παλιές τουριστικές περιοχές που έμειναν χωρίς τουρισμό. Υπάρχουν πολλές στην Ελλάδα και θα υπάρξουν κι άλλες. Κι αυτό ακριβώς είναι το βασικότερο resume για τον επισκέπτη. Ότι σήμερα πια η περιοχή, έχοντας χάσει τον παλιό της χαρακτήρα, παρουσιάζει την εικόνα αυτή. Θα μπορούσε να είναι οπουδήποτε, στην Τουρκία ή στην Πορτογαλία ή στην Κροατία. Ένα in-between σημείο γης δίπλα σε μια ακτή, με ένα πορθμείο, με την μεγάλη εθνική οδό δίπλα. Ταυτόχρονα στέκει αξιοπρεπής μάρτυρας της μοίρας που επιφυλάσσεται σε κάποιες σημερινές τουριστικές περιοχές, αν το άστρο της ανάπτυξης και του τουρισμού σβήσει κι έρθουν άλλες εποχές (ή μήπως ήρθαν;). Η Νέα Πέραμος είναι η απέναντι όχθη του Σαρωνικού κι όμως είναι πιο «κοντά» από όσο θα περιμέναμε.